Nazywam się Margaret, mam 73 lata, i osiemnaście lat temu żałoba wydrążyła moje serce. Poleciałam z powrotem, by pochować moją córkę i wnuka, pogrążona w rozpaczy, gdy zauważyłam dwoje niemowląt płaczących samotnie w korytarzu. Chłopiec i dziewczynka, zaledwie sześciomiesięczne, drżały, opuszczone, podczas gdy sfrustrowani pasażerowie mamrotali i patrzyli na nie surowo. Coś we mnie drgnęło i wiedziałam, że nie mogę ich tam zostawić.
Wzięłam je w ramiona i poczułam, jak ich maleńkie ciałka przytulają się do mnie, jakby one również mnie wybrały, tak jak ja wybrałam je. Samolot ucichł, wołałam rodzica, ale nikt się nie zgłosił. Po wylądowaniu wszystko wyjaśniłam obsłudze lotniska i służbom społecznym. Nikt nie zgłosił tych dzieci, a ja nie mogłam przestać o nich myśleć. W samym środku mojego żalu poczułam iskierkę celu, o istnieniu którego nie wiedziałam, że jeszcze go we mnie jest.
Trzy miesiące później oficjalnie adoptowałam bliźnięta, Ethana i Sophie. Wychowywanie ich dało mi powód, by iść dalej, i z całego serca obdarzałam je miłością, stabilnością i opieką. Z biegiem lat stały się współczującymi, inteligentnymi młodymi dorosłymi, którzy odbijali w sobie najlepsze części samego siebie i przypominali mi moją córkę na niezliczone sposoby. Życie znów zaczęło wydawać się pełne, nawet po tragedii, która niemal mnie pochłonęła.
W zeszłym tygodniu pojawiła się kobieta imieniem Alicia, twierdząc, że jest ich biologiczną matką, i żądała, aby podpisali dokumenty w sprawie spadku po ojcu. Jej intencje były jasne: pieniądze, a nie miłość. Z pomocą mojego prawnika szybko ustaliliśmy, że bliźnięta nie mają wobec niej żadnych prawnych zobowiązań. Próby manipulacji Alicii zawiodły, a sąd w pełni stanął po stronie Ethana i Sophie, przyznając im spadek i obciążając Alicię za porzucenie dzieci.
Tego wieczoru siedzieliśmy razem na werandzie, obserwując zachód słońca. Ethan i Sophie byli spokojni, ich zaufanie i miłość niezachwiane. Trzymałam ich dłonie i powiedziałam im, że uratowali mnie tak samo, jak ja ich uratowałam. Krew może dawać życie, ale miłość tworzy rodzinę. A gdy patrzyłam na moje dzieci, wiedziałam, że bez względu na to, co się wydarzyło, mamy siebie nawzajem – i to było więcej niż wystarczające.