Małżeństwo Emily z Davidem zaczęło się niczym przedmiejski sen – wspierane jego sukcesem jako prawnika i ich wspólnymi marzeniami o powiększającej się rodzinie. Jednak fundament ich życia runął pewnej nocy o 23:30, kiedy w wypadku samochodowym David został sparaliżowany od pasa w dół. W ciągu kolejnych ośmiu lat Emily przeszła przemianę z gospodyni domowej i matki w niezłomną żywicielkę i opiekunkę. Wróciła do pracy, podejmując zatrudnienie w lokalnym biurze ubezpieczeń; jej dzień zaczynał się o 4:00 rano, by sprostać wyczerpującemu harmonogramowi łączenia obsługi roszczeń, opieki nad Davidem oraz zabezpieczenia dwójki dzieci przed finansowym upadkiem rodziny. Emily traktowała swoje nieustanne poświęcenie jako świadectwo przysięgi małżeńskiej i ani razu nie pomyślała o odejściu od męża, którego uważała za swoją bratnią duszę.
Męcząca rutyna opieki doprowadziła w końcu do medycznego cudu, który lekarze uważali za niemal niemożliwy. Dzięki wieloletniej, intensywnej rehabilitacji – finansowanej wyczerpującymi zmianami Emily i napędzanej jej niezłomnym wsparciem – David odzyskał czucie w nogach. Emily stała przy nim przy każdym bolesnym kroku na poręczach, płacząc ze szczęścia w dniu, kiedy zrobił swoje pierwsze samodzielne kroki. Wierzyła, że jego powrót do zdrowia to początek nowego rozdziału dla ich rodziny, ciężko wypracowana nagroda za prawie dekadę walki. Jednak w chwili, gdy David odzyskał swoją fizyczną niezależność, wykorzystał nową siłę, by odejść od kobiety, która go podtrzymywała.
Zdrada była dokonana z chłodem, który sprawiał, że wcześniejsze osiem lat wydawało się jedną wielką kalkulowaną iluzją. Zaledwie tydzień po powrocie do zdrowia David doręczył Emily papiery rozwodowe, maskując swoją okrutność jako dążenie do „wolności”. Bezwzględnie poinformował ją, że już przed wypadkiem miał romans – faktycznie jechał wtedy zbyt szybko, by spotkać kochankę. Gdy Emily liczyła każdy grosz, by pokryć rehabilitację Davida i podstawowe potrzeby dzieci, on systematycznie okradał ich wspólne konta, kupując biżuterię i prezenty dla innej kobiety. Jej wieloletnią lojalność odrzucił jako wybór „męczennicy”, twierdząc, że nie jest już dla niego atrakcyjna, bo wygląda „zmęczona”.
Statystycznie rzecz biorąc, zjawisko, w którym partner opuszcza po poważnym powrocie do zdrowia, jest udokumentowaną, choć bolesną społeczną rzeczywistością. Choć wypalenie opiekunów jest znane, „rozwód po rekonwalescencji” często wynika z potrzeby wymazania pamięci o własnej słabości lub zależności. W Stanach Zjednoczonych badania wskazują, że około 20,8% małżeństw kończy się rozwodem po poważnej chorobie lub niepełnosprawności, a wskaźnik ten jest znacznie wyższy, gdy zdrowy partner jest kobietą. Zachowanie Davida odzwierciedlało specyficzny wzorzec psychologiczny: pacjent, chcąc zerwać więź z osobą, która była świadkiem jego najwrażliwszego stanu, traktuje ją bardziej jako „pielęgniarkę” niż partnerkę.
Jednak David próbował wymienić wspólną historię na pustą fantazję i w tym spektakularnie zawiódł. Podczas rozwodu sąd ujawnił jego finansowe kradzieże i zdradę, przyznając Emily znaczący alimenty oraz wyłączne prawo do opieki nad dziećmi. Jego kochanka, która osiem lat czekała na „zdrowego” mężczyznę, szybko zrozumiała, że David wciąż nie wyleczył charakteru i pozostał zgorzkniały; opuściła go w ciągu sześciu miesięcy. Dziś David żyje w izolowanej skrusze, podczas gdy Emily odzyskała swoją tożsamość. Zrozumiała, że jej wyczerpanie nie było wadą, lecz odznaką charakteru, którego on nigdy nie posiadał i nie mógł posiadać.