W 1942 roku statek przewożący 740 polskich sierot dryfował po Morzu Arabskim niczym pływający cmentarz. Dzieci te przetrwały brutalną biologiczną selekcję sowieckich łagrów, gdzie ich rodzice zginęli z głodu i chorób. Mimo statusu uchodźców, Imperium Brytyjskie odmówiło im wstępu, powołując się na „brak odpowiedzialności”. Dla dwunastoletniej Marii i jej brata, układy stresowe młodych organizmów osiągały granice wytrzymałości. Byli zdani na świat, który zdawał się zdecydować, że nie zasługują na istnienie.
Gdy wieść o kryzysie dotarła do Jam Sahib Digvijay Singhji, Maharadży Navanagar, wybrał etyczną odwagę zamiast politycznego bezpieczeństwa. Stając w obliczu pewnego niezadowolenia ze strony Brytyjczyków, jego kora przedczołowa — centrum ludzkiego rozumowania moralnego — nakazała mu iść inną drogą.
Zignorował władze kolonialne, ogłaszając, że choć kontrolują jego porty, nie kontrolują jego sumienia. Wydano proste, lecz ratujące życie polecenie: statek mógł zacumować w Navanagar. To był głęboki akt altruistycznego buntu.
Aby chronić ich mentalne mapy domu, zapewnił polskich nauczycieli i tradycyjne jedzenie. Wiedział, że prawdziwe leczenie wymaga przywrócenia tożsamości i poczucia bezpieczeństwa neurologicznego. Przez cztery lata finansował ich życie ze swojego majątku, zapewniając strukturalną stabilność potrzebną do odwrócenia skutków niedożywienia i traum. Stałe wsparcie społeczne pomagało obniżać nadmierny poziom kortyzolu, pozwalając rozwijającym się mózgom powrócić z trybu przetrwania do dziecięcej ciekawości.
Dziś dziedzictwo „Dobrego Maharadży” żyje w potomkach ocalonych. Udowodnił, że gdy społeczny metabolizm świata zawodzi, sumienie jednostki może zwyciężyć. Współczucie pozostaje najtrwalszą strukturą, jaką może zbudować każdy przywódca.