W świecie, który szybko ocenia po wyglądzie, trzydziestoośmioletnia matka, pani Collins, zawsze broniła swojego szesnastoletniego syna, Jaxa. Pomimo jego jaskrawo różowych, nastroszonych włosów, kolczyków na twarzy i znoszonej skórzanej kurtki, znała go jako współczującą duszę, która otwierała drzwi i głaskała każdego napotkanego psa. Reszta spokojnej okolicy często widziała w nim jedynie „punka” albo potencjalnego awanturnika. To postrzeganie zostało wstrząśnięte w lodowaty piątkowy wieczór, gdy Jax wyszedł na spacer i natknął się w lokalnym parku na kryzys zmieniający życie.
Podczas skracania drogi przez park Jax usłyszał słaby, rozpaczliwy krzyk, który początkowo wziął za kota. Zamiast tego odkrył nowo narodzone niemowlę, pozostawione na ławce, przykryte jedynie cienkim, podartym kocykiem. Bez wahania zdjął swoją skórzaną kurtkę, by chronić dziecko przed mrozem i użył własnego ciepła, by je utrzymać przy życiu. Gdy jego matka znalazła go pod latarnią uliczną, drżał jedynie w T-shircie i spokojnie tłumaczył, że po prostu nie mógł odejść.
Następnego ranka rozmiar heroizmu Jaxa ujawnił się, gdy pod ich drzwiami pojawił się funkcjonariusz Daniels. W przejmującym zwrocie akcji policjant wyjaśnił, że dziecko, Theo, był jego własnym synem. Daniels, niedawno owdowiały, zostawił dziecko u sąsiadki, której czternastoletnia córka w panice wystawiła niemowlę na zimno. Lekarze potwierdzili, że Theo umarłby w ciągu dziesięciu minut, gdyby Jax nie interweniował i nie podzielił się swoim ciepłem.
Historia szybko przemieniła Jaxa z outsidera w lokalnego bohatera. Pomimo jego sprzeciwu wobec szkolnych apeli czy publicznego uznania, jego społeczność zaczęła patrzeć na niego w zupełnie nowy sposób. Funkcjonariusz Daniels wrócił z Theo i pozwolił Jaxowi przytrzymać dziecko, które uratował. W poruszającym momencie „biologicznego uznania” niemowlę instynktownie chwyciło za kaptur Jaxa – ciche potwierdzenie dla osoby, która chroniła je w najkruchszej chwili.
Doświadczenie Jaxa stanowi potężne przypomnienie, że bohaterstwo rzadko wygląda jak wypolerowany obrazek. Chociaż pozostaje sarkastycznym nastolatkiem, który kocha swój alternatywny styl, jego pierwszy instynkt w obliczu tragedii był bezinteresowną ochroną. Pani Collins zdała sobie sprawę, że świat często szuka bohaterów w pelerynach, a ona znalazła go w glanach i z różowymi włosami – syna, który udowodnił, że charakter definiuje nie wygląd, lecz decyzja, by pomóc, gdy w ciemności słychać „malutki, złamany dźwięk”.