W surowej, lodowatej ciszy podmiejskiego Detroit rok 1974 przypominał długi, szary wydech. W korytarzach Rochester Adams High szesnastoletnia Madonna Ciccone była „duszą pod presją” — prymuską o dyscyplinie tak surowej, że graniczyła z wojskową. Ale zawór zaczynał przeciekać. Między rygorystycznymi sesjami nauki a rutynami cheerleaderek junior varsity, wykonywała przewroty wzdłuż korytarzy — fizyczna i intelektualna atletka, czekająca, aż zimowa aura Michigan w końcu ustąpi.
Chociaż „Highlander ’74” yearbook uchwycił spojrzenie pełnej życia drugoklasistki, Madonna już przygotowywała ciche zapłonienie. Jej prawdziwa sala lekcyjna nie znajdowała się w bibliotece, lecz w podziemnym klubie gejowskim w Detroit. Prowadzona przez swojego mistrza tańca i „lustro”, Christophera Flynna, wkroczyła do Menjo’s i poczuła się tam, po raz pierwszy, jak w domu.
To był moment, w którym jej sztywne katolickie wychowanie spotkało radykalną, neonową wolność parkietu tanecznego. Flynn nie tylko uczył ją baletu; dał jej inkluzywny impuls, który ostatecznie miał rozpalić świat.
Jej persona z 1974 roku miała w sobie wyrachowaną ironię. Była cheerleaderką, która odmawiała golenia pach, prowokatorką w kucyku, która odrzucała tradycyjny makijaż na rzecz surowej, indywidualistycznej odwagi. Jej nieustępliwa ambicja akademicka nie wynikała z miłości do książek; była strategią ucieczki. Uniwersytet Michigan nie był dla niej celem, lecz szybką stacją przystankową w drodze do stypendium tanecznego, a w końcu do surowego rytmu Nowego Jorku.
Patrząc dziś na zdjęcia z 1974 roku, widać żar legendy. Królowa Pop nie narodziła się w ekskluzywnym studiu nagraniowym; została wykuta w tarciu liceum w Michigan. Kiedy wyruszała do NYC z zaledwie 35 dolarami i bezwzględną ambicją, już „układała rytm” dla świata, który jeszcze nie wiedział, jak bardzo jej potrzebuje.