„Spadaj stąd, żebraku!” — Powiedziano to staremu mężczyźnie w starych, brudnych ubraniach; jednak nie wiedzieli, że to on jest prawdziwym właścicielem budynku. Nikt z obecnych nie mógł nawet wyobrazić sobie, co stary mężczyzna zrobi kilka minut później.

Przed drzwiami najbardziej luksusowego, pięciogwiazdkowego hotelu w mieście podszedł starszy mężczyzna w płaszczu, który zdawał się pokonany przez czas, i starych butach. Nazywał się Richard Morgan. W ręku trzymał małą torbę, a w pasie laseczkę. Jednak ochroniarz przy wejściu, uznając go za żebraka, stanowczo go powstrzymał. „To nie jest przytułek dla biednych” — powiedział, traktując go z pogardą. Goście hotelowi patrzyli na scenę z drwiącym uśmiechem, podczas gdy Richard zachowywał spokój, nie tracąc opanowania.

Gdy starszy mężczyzna zwrócił się do recepcji, spotkał się z tą samą obojętnością i lekceważeniem ze strony słynnej z chłodnej postawy recepcjonistki. Kobieta wyśmiała Richarda, głośno ogłaszając ceny hotelu, a następnie skazała go na czekanie w kącie. Minuty przeciągały się w nieskończoność, personel i goście ignorowali go, szeptając i bawiąc się jego kosztem. Richard cierpliwie usiadł na fotelu, notując w duchu każde upokorzenie, jakie mu zafundowano.

Kiedy wreszcie poprosił o spotkanie z dyrektorem, również on okazał się równie wyniosły. W tym czasie recepcjonistka, w przypływie złości, chwyciła wiadro z brudną wodą pozostawione przez pokojówkę i w jednym szale wylła je prosto na głowę starszego mężczyzny. W lobby zapanowała lodowata cisza; wszyscy byli w szoku, a Richard zdjął przemoczony płaszcz, otrzepał twarz i spojrzał w oczy personelowi z pełną godnością.

Spokojnym głosem powiedział: „Dziękuję za orzeźwiający prysznic, teraz czas do pracy,” po czym sięgnął po telefon. Kilka minut później do lobby weszli prawnicy hotelu i członkowie zarządu, a prawda uderzyła wszystkich niczym policzek: ten „biedny staruszek” był w rzeczywistości jedynym właścicielem całej sieci hotelowej — Richard Morgan. Ochroniarze zostali natychmiast usunięci, a lekceważąca recepcjonistka znalazła się na czarnej liście zawodowej, kończąc swoją karierę.

Po podpisaniu dokumentów Richard zwrócił się do personelu, zostawiając im historyczną lekcję: „Nigdy nie oceniajcie człowieka po jego ubraniu. Niech to będzie wasza najważniejsza nauka.” Następnego dnia hotel otworzył swoje drzwi jakby nic się nie wydarzyło, ale wszyscy pracownicy doskonale wiedzieli jedno: szacunek okazywany każdej osobie wchodzącej przez te drzwi był gwarancją kariery.