Po śmierci swojej ukochanej babci Evelyn, Kate odkryła, że kobieta, która była jej kotwicą w życiu, skrywała głęboką, trwającą całe życie tajemnicę. Przez dziesięciolecia Evelyn przestrzegała jednej, niezmiennej zasady: ciężkie metalowe drzwi do piwnicy musiały być zawsze zamknięte. Kate patrzyła na ten zakazany zakątek w dzieciństwie z ciekawością, ale jako dorosła zaakceptowała go jako dziwactwo surowej, wymagającej babci. Dopiero po jej śmierci Kate i jej partner Noah złamali zamek – oczekując znalezienia starych mebli, a odkryli… ukrytą historię pełną smutku i siły przetrwania.
Piwnica ujawniła starannie zorganizowane archiwum tajemniczego życia: skrzynie pełne małych, pożółkłych kocyków, bucików dla niemowląt oraz poruszające zdjęcie młodej Evelyn trzymającej noworodka w ramionach. Dokumenty – papiery adopcyjne, odmowy agencji i wyeksploatowany notatnik – opowiadały historię córki, którą Evelyn oddała do adopcji w wieku szesnastu lat, na długo przed narodzinami własnej matki Kate. Notatnik był przejmującym zapisem czterdziestu lat nieudanych poszukiwań, pełnym krótkich, bolesnych wpisów typu: „Wciąż nic” czy „Mam nadzieję, że jej dobrze”. Okazało się, że piwnica nie była miejscem „starych rzeczy”, lecz sanktuarium dla poszukiwań, które Evelyn prowadziła w całkowitej samotności.
Zaskoczona odkryciem, że ma ciotkę, o której istnieniu nigdy nie wiedziała, Kate postanowiła dokończyć poszukiwania rozpoczęte przez babcię. Przemierzała nieprzejrzyste, często nieistniejące archiwa adopcyjne z połowy XX wieku, aż w końcu, jako ostateczną deskę ratunku, skorzystała z testu DNA. Proces był męczący i pełen frustracji – dokładnie takiej, jaką Evelyn odczuwała przez pół wieku. Gdy wreszcie pojawiło się dopasowanie – kobieta imieniem Rose, mieszkająca zaledwie kilka miast dalej – Kate poczuła, że odpowiedzi, których Evelyn szukała całe życie, w końcu są na wyciągnięcie ręki.
Kate umówiła spotkanie z Rose w spokojnej kawiarni, gdzie podobieństwo rodzinne było od razu niepodważalne. Gdy zobaczyła w obcej twarzy oczy babci Evelyn, Kate pokazała Rose dowody z tajemniczej piwnicy: zdjęcia, dokumenty prawne i przede wszystkim notatnik. Rose, która dorastała w przekonaniu, że jest „sekretem, który należy pogrzebać”, wzruszyła się do łez, widząc dowód na to, że jej biologiczna matka nigdy nie przestała o nią walczyć. Spotkanie przekształciło dziedzictwo ukrytego wstydu w wspólną historię bycia kochaną i nadało Rose zamknięcie, którego Evelyn nigdy nie mogła jej osobiście dać.
Choć spotkanie nie było natychmiastowym, filmowym przełomem, stworzyło prawdziwą więź, pozwalając historiom Evelyn wreszcie znaleźć zakończenie. Kate i Rose utrzymują dziś bliską relację, czerpiąc pocieszenie z podobieństw i zachowań, które niwelują różnice pokoleniowe. Otwierając piwnicę, Kate nie tylko rozwiązała zagadkę; spełniła ostatnie życzenie swojej babci i upewniła się, że córka, która przez czterdzieści lat była zagubiona, wreszcie wróciła do rodziny. Za każdym razem, gdy Rose się śmieje, Kate czuje satysfakcjonujące „klik” ukończonej układanki, oddając hołd kobiecie, która ją wychowała, poprzez odnalezienie tej, której Evelyn sama nigdy nie mogła spotkać.