Fedor tego ranka uparcie próbował oczyścić dach ze suchych gałęzi, które porwała burza. Ostrzeżenia jego żony Zinaidy: „Poczekaj do weekendu, poprośmy sąsiada o solidną drabinę” – jak zwykle zignorował. Stara, pęknięta i chwiejna drewniana drabina oparta została na błotnistej ziemi. Starszy mężczyzna, który uważał każdą pomoc za oznakę słabości, zaczął narzekając wspinać się po szczeblach; jego jedynym celem było uciszenie irytującego skrzypienia.
Domowy, choć złośliwy, ale bystry koń Buyan obserwował wszystko w milczeniu. Miał dziwny zwyczaj: kiedy widział, że ktoś unosi się nad ziemią, stawał się niespokojny i zaczynał kręcić się w kółko. Gdy Fedor próbował sięgnąć wyżej, Buyan podszedł i szturchnął go nosem w nogę. Starszy pan krzyknął: „Idź stąd, głupi zwierzu!” próbując odepchnąć konia, ale Buyan w ostateczności chwycił zębami spodnie Fedora i zawisł z całej siły.
Zinaida siedziała na taborecie w ogrodzie i śmiała się do rozpuku, obserwując bezradnego męża wiszącego na drabinie. Fedor próbował ratować spodnie, a jednocześnie wołał: „Nie śmiej się, pomóż mi!”. Nawet sąsiedzi zbiegli się za płot, by podziwiać ten komiczny spektakl. Buyan zdawał się być przysięgnięty, by chronić pana przed wielką katastrofą, mocno opierając kopyta o ziemię i ciągnąc dalej.
Gdy Fedor w końcu wściekle zaczął schodzić po szczeblach, na błękitnym niebie rozbłysła oślepiająca błyskawica. W zupełnie nieoczekiwanym momencie ogromny piorun uderzył dokładnie w miejsce, gdzie chwilę wcześniej miały znaleźć się ręce Fedora – tuż przy krawędzi dachu. Rozległo się trzaskanie, iskry latały w powietrzu, a wokół rozszedł się ostry zapach spalenizny. Śmiech w ogrodzie natychmiast zastąpiła głęboka, lodowata cisza.
Przerażony Fedor z bladą twarzą spojrzał najpierw na zniszczony dach, potem na wciąż spokojnie oddychającego konia. Buyan patrzył mu w oczy, jakby od początku wyczuwał niebezpieczeństwo. Tego wieczora Fedor rozłupał starą drabinę i odłożył ją na bok. Tego dnia na własnej skórze przekonał się, że czasem instynkt zwierzęcia może uratować życie bardziej niż ludzka upartość.