Powietrze w kaplicy było ciężkie od zapachu lilii i przytłaczającego ciężaru wspólnej żałoby. Elias stał przy mahoniowej trumnie z pochyloną głową, a jego ramiona drżały w sposób, który wszyscy brali za niekontrolowany wyraz złamanego serca. Głos księdza płynął monotonnie, niczym rytmiczny szum, nieprzynoszący ukojenia zgromadzonym krewnym i przyjaciołom. Wszystko wyglądało jak obraz idealnej, tragicznej ceremonii pożegnalnej – aż do chwili, gdy ciszę rozdarł dźwięk przeczący wszelkim prawom natury. Z wnętrza wyłożonej satyną trumny dobiegł cichy, wilgotny szelest, po którym nastąpił gwałtowny, urywany wdech przypominający odgłos rozdzieranego papieru.
Wszystkie głowy zwróciły się ku ołtarzowi, a oczy rozszerzyły się z niedowierzania, gdy niemożliwe zaczęło dziać się na ich oczach. Palce kobiety, które od wielu dni były zimne i nieruchome, poruszyły się nerwowo po materiale. Jej usta rozchyliły się, odsłaniając zęby pozbawione dawnego blasku. Wtedy rozległ się głos – słaby, chropowaty szept, jakby wydzierający się prosto z grobu: „On… mnie otruł.” Przez zgromadzonych przetoczył się wspólny jęk przerażenia, instynktowna reakcja na coś niewytłumaczalnego. Gdy echo tych słów ucichło, kobieta uniosła drżącą rękę i wyciągnęła ją przed siebie, aż jeden palec zatrzymał się na eleganckiej marynarce Eliasa.
Elias nie krzyknął. Nie rzucił się do ucieczki. Zamiast tego wypuścił z ust ciężkie westchnienie, pełne rozczarowania, które zdawało się wypełniać nagłą pustkę pośród zamarłego tłumu. Księdzu wypadł modlitewnik, a głuchy odgłos jego upadku zabrzmiał niczym wystrzał. Elias jednak pozostał niewzruszony. Pochylił się nad żoną, zbliżając twarz na kilka centymetrów od jej twarzy, i wyszeptał coś tak cicho, że tylko ona mogła to usłyszeć. Kiedy odzyskał spokój, a z jego twarzy zniknął szok, odwrócił się do przerażonych świadków. Na jego obliczu pojawił się wyraz zmęczonej cierpliwości. „Cierpi na rzadką, przejściową katalepsję wywołaną silną reakcją na leki” – oznajmił spokojnym, pozbawionym paniki głosem. „Jestem lekarzem i wiedziałem, że coś takiego może się wydarzyć. Dlatego sam przygotowywałem ją do pochówku. Podejrzewałem, że podany wcześniej lek wywołał właśnie taki stan.”
W kaplicy nadal panowała martwa cisza, a napięcie było niemal namacalne. Jednak wraz z pojawieniem się racjonalnego wyjaśnienia pierwotny strach zaczął stopniowo ustępować. Elias delikatnie zamknął żonie powieki i szepnął jej ostatnie słowo otuchy, gdy ponownie zapadła w stan nieświadomości. W tym czasie do przodu pospieszył personel medyczny, gotowy udzielić pomocy. Powoli do wszystkich docierało, że kobieta nie wskazywała na mordercę. Być może próbowała wyczuć własny puls, a może wskazywała miejsce, gdzie Elias ukrył w jej kieszeni antidotum. W ciągu jednej godziny uratował jej życie dwukrotnie: najpierw rozpoznając błędną diagnozę, która doprowadziła do kryzysu, a później zachowując zimną krew w chwili, gdy cały świat zdawał się oskarżać go o najgorsze. Nie była to historia o zbrodni, lecz opowieść o medycznym cudzie. Goście opuszczali kaplicę, zastanawiając się, czy byli świadkami końca tragedii, czy początku nowego życia wyrwanego śmierci w ostatniej chwili.