Nieustanny deszcz zamienił ziemię cmentarza w ciężkie, duszące błoto, które zdawało się odzwierciedlać przytłaczający ciężar w piersi Thomasa. Został na miejscu długo po odejściu innych żałobników, nie mogąc oderwać się od świeżo zasypanego grobu nieznajomej, której krótkie nekrologiczne wzmianki w niewytłumaczalny sposób go tu przyciągnęły. Cisza nekropolii była absolutna, przerywana jedynie rytmicznym stukiem deszczu o parasol. A potem ten dźwięk ją rozdarł — gorączkowe, stłumione drapanie spod ziemi, po którym nastąpił desperacki, zdławiony krzyk, który zdawał się wibrować aż w podeszwach jego butów.
Panika zlewająca się z czystą adrenaliną sprawiła, że Thomas padł na kolana i zaczął rozgrzebywać luźną ziemię gołymi rękami. Chwycił porzuconą gdzieś w pobliżu łopatę i kopał z furią, o której istnieniu nie miał pojęcia, aż metal uderzył w wypolerowane drewno trumny. Jednym ostatnim, desperackim szarpnięciem podważył wieko, spodziewając się wizji rodem z koszmaru, lecz zamiast tego zobaczył żywą, oddychającą kobietę. Jej oczy były szeroko otwarte ze strachu, dłonie zakrwawione od drapania satynowej wyściółki, łapała powietrze tak, jakby tonęła.
Thomas wyciągnął ją z ciemnej jamy, owijając ją swoim płaszczem, gdy szukali schronienia pod betonowym zadaszeniem pobliskiego mauzoleum. Gdy jej hiperwentylacja zaczęła ustępować, mówił do niej spokojnie, tłumacząc, gdzie się znajduje i jak niemożliwa była właśnie przeżyta przez nią rzeczywistość. Miała na imię Clara, a gdy pierwsze fale szoku zaczęły opadać, jej spojrzenie przestało być puste — zastąpiły je ostre, bolesne błyski powracającej pamięci. Przypomniała sobie jadalnię, migoczącą świecę i srebrny kielich wina podany przez kogoś, komu ufała bezgranicznie.
Fragmenty jej ostatnich świadomych chwil zaczęły składać się w całość niczym rozbite szkło. Pamiętała nagłe, paraliżujące ciepło rozlewające się po żyłach, które unieruchomiło jej ciało, pozostawiając umysł przerażająco czujny. Słyszała rozpaczliwe wezwania po karetkę, uroczyste stwierdzenie zgonu przez lekarza rodzinnego i łzy męża — łzy, które teraz wydawały się całkowicie fałszywe. To nie był medyczny cud ani tragiczna pomyłka; została celowo sparaliżowana i uznana za zmarłą, by następnie ją pogrzebać.
Nachylając się bliżej, z oddechem urywanym i ciężkim w zimnym powietrzu, Clara chwyciła Thomasa za ramię z siłą, której nikt nie spodziewałby się po jej wychudzonym ciele. Wyszeptała ostatnie, przerażające odkrycie, które uformowało się w jej umyśle: paraliż miał ustąpić dokładnie wtedy, kiedy ustąpił — bo jej mąż nie chciał jedynie jej śmierci, chciał, by doświadczyła klaustrofobicznej agonii grobu. Prawdziwy koszmar krył się jednak w powodzie pośpiechu przy pochówku; tej samej nocy planował zrobić dokładnie to samo jej siostrze bliźniaczce. Thomas patrzył na nią w całkowitym szoku, a lodowate zrozumienie spadło na niego jak fala — czas się kończył i musieli natychmiast ruszać, by powstrzymać drugie morderstwo.