Dwanaście lat wcześniej sześcioletnie bliźniaczki, Hazel i Iris, w wyniku tragicznego wypadku samochodowego zostały sparaliżowane, a wkrótce potem ich matka opuściła rodzinę. Pozostawiony sam z dziećmi ojciec poświęcił całe swoje życie ich rehabilitacji — pracował na trzech etatach i sprzedawał najcenniejsze rzeczy, w tym zegarek po dziadku, by opłacić nierefundowane terapie. Przez ponad dekadę całkowicie odsunął własne potrzeby, szczęście i uczucia wobec ich terapeutki Claire, skupiając się wyłącznie na przetrwaniu córek.
Ofiara ojca przyniosła efekty, gdy bliźniaczki w cudowny sposób postawiły pierwsze kroki, jednak w Dzień Ojca pięć miesięcy później dziewczynki ujawniły wielką tajemnicę. Zauważyły skrywane uczucia ojca wobec Claire i potajemnie zorganizowały spotkanie, zapraszając ją na śniadanie. Gdy rozległ się dzwonek do drzwi, ojciec wpadł w panikę, obawiając się powrotu byłej żony, lecz zamiast niej zobaczył Claire stojącą na progu z tajemniczym czerwonym aksamitnym pudełkiem.
Przytłoczony strachem i głęboko zakorzenionym poczuciem winy za prawo do własnego życia, ojciec najpierw uciekł na klatkę schodową, by zebrać myśli. Spojrzał na zegarek po dziadku — jedyną pamiątkę rodzinnego dziedzictwa, jaka mu została — i uświadomił sobie, że córki go nie zdradzają; próbują wyrwać go z samonarzucanej izolacji. Gdy wrócił do środka, uklęknął przed nimi, przeprosił za to, że musiały dźwigać jego ukrytą samotność, i oficjalnie powitał Claire w ich domu.
Napięcie w domu ustąpiło, gdy Claire ujawniła zawartość aksamitnego pudełka: nie był to pierścionek zaręczynowy, lecz symboliczny zapasowy klucz do jej mieszkania, będący zaproszeniem, by wszystko rozwijać powoli i bez presji. Podczas gdy bliźniaczki w kuchni kłóciły się radośnie, podgrzewając przypalone śniadanie, ojciec siedział obok Claire i po raz pierwszy pozwolił sobie wyobrazić przyszłość. Zrozumiał, że otwarcie serca na miłość nie oznacza mniejszej miłości do córek — i właśnie wtedy rozpoczęła się jego własna droga ku uzdrowieniu.