Kiedy księżniczka Birgitta ze Szwecji pojawiła się na przedślubnej kolacji swojego siostrzeńca, księcia Carla Philipa, i Sofii Hellqvist w 2015 roku, nie była tam tylko kolejnym gościem — całkowicie skradła uwagę. W sali pełnej międzynarodowych dostojników i surowych zasad królewskiego protokołu 78-letnia wówczas arystokratka wniosła powiew prawdziwego, nieskrępowanego blasku, o którym wszyscy zaczęli mówić. Była to prawdziwa lekcja tego, jak przyciągać spojrzenia i dominować nad atmosferą wydarzenia, udowadniając, że choć można zabrać księżniczkę z centrum uwagi, nie da się odebrać jej naturalnego uroku.
Jako starsza siostra obecnego monarchy Szwecji, króla Karola XVI Gustawa, Birgitta zajmuje niezwykle interesujące miejsce w historii królewskiego rodu. Urodzona w surowej, powojennej rzeczywistości szwedzkiej monarchii, przez całe życie była żywym łącznikiem między dawną, tradycyjną królewską świetnością a nowoczesną monarchią, którą znamy dzisiaj. Nigdy nie należała do osób, które zadowalają się pozostawaniem w cieniu — zamiast tego stworzyła własną, wyrazistą tożsamość, łącząc królewskie obowiązki z silnym poczuciem niezależności.
Ta niezależna natura znalazła również odzwierciedlenie w jej życiu uczuciowym, gdy zakochała się w księciu Johannie Georgu von Hohenzollern, członku jednej z najbardziej wpływowych niemieckich rodzin książęcych. Ich międzykulturowy związek był niczym wymarzona historia dla królewskich swatów, łącząc dwie zupełnie odmienne europejskie tradycje arystokratyczne. Jednak poza skomplikowaną siecią dworskich powiązań, tytułów i klejnotów była to przede wszystkim relacja dwojga ludzi o silnych charakterach, którzy musieli zmierzyć się z ciężarem swoich rodzinnych dziedzictw.
Razem doczekali się trojga dzieci, a Birgitta wkroczyła w pełen wyzwań świat królewskiego macierzyństwa. Pogodzenie ogromnych, wielowiekowych oczekiwań dwóch arystokratycznych rodów z próbą wychowania dzieci na zwyczajnych, samodzielnych ludzi nie było łatwym zadaniem, jednak udało jej się stworzyć silne i bliskie więzi rodzinne. Wszystko to osiągnęła dzięki swojej charakterystycznej determinacji, pokazując, że można szanować swoje pochodzenie, nie pozwalając jednocześnie, by całkowicie definiowało ono życie i sposób wychowania dzieci.
Jednak być może najbardziej charakterystyczną decyzją w jej życiu była całkowita zmiana stylu życia. Choć jej korzenie na zawsze pozostały związane z chłodną północą Skandynawii, Birgitta uznała w końcu, że ma już dość zimna, i na stałe zamieniła Szwecję na słoneczne, spokojne wybrzeża Majorki w Hiszpanii. Żyjąc swoim najlepszym życiem nad Morzem Śródziemnym, wciąż pozostaje niezwykle cenioną, nieco buntowniczą postacią w świecie monarchii — księżniczką, która spojrzała na całe życie pełne chłodnego protokołu i z radością wybrała słońce oraz wolność.