Anthony Bourdain po raz pierwszy spotkał Asię Argento pod koniec 2016 roku podczas nagrywania odcinka programu „Parts Unknown” w Rzymie. To, co początkowo było zwykłym zawodowym spotkaniem na planie, szybko przerodziło się w coś bardziej spontanicznego i trudnego do jednoznacznego określenia. Między nimi pojawiło się naturalne porozumienie — dwoje ludzi, którzy posługiwali się tym samym twórczym językiem filmu, muzyki, literatury i tego nieuporządkowanego, a jednocześnie pięknego chaosu opowiadania historii. Nie było w tym nic wymuszonego ani teatralnego; po prostu od razu pojawiła się więź, której żadne z nich nie musiało tłumaczyć.
Życie Bourdaina w tamtym okresie niemal całkowicie opierało się na ciągłym ruchu. Około 250 dni w roku spędzał w podróży związanej z pracą, przez co chwile zatrzymania były dla niego czymś rzadkim, niemal obcym. Mimo tego nieustannego tempa znajdował czas, by spotykać się z Argento, kiedy tylko pozwalały na to ich napięte harmonogramy. Te wizyty we Włoszech stały się dla niego czymś w rodzaju przystani — krótkimi momentami, w których świat wydawał się spokojniejszy. Pewnego razu opisał wspólnie spędzony dzień jako „idealny”, przyznając, że obecność Asi pozwalała mu na chwilę „zapomnieć o sobie” — drobne, ale bardzo wymowne spojrzenie na to, jak wiele znaczyły dla niego te chwile.
W późniejszym okresie życia Bourdain coraz otwarciej mówił o tym, jak głęboki wpływ miała na niego ta relacja. Opisywał poczucie spokoju i swobody, którego wcześniej właściwie nie znał, jakby krawędzie jego wiecznie pędzących myśli zaczęły się łagodnie wygładzać. Dużą rolę odgrywało w tym również jego spojrzenie na Argento — nie postrzegał jej jako osoby znajdującej się w cieniu jego świata, lecz jako prawdziwą równorzędną partnerkę. Ta równowaga była dla niego niezwykle ważna, szczególnie w życiu, które tak często wydawało się nieprzewidywalne i przytłaczające.
Również przeszłość Argento miała cichy, lecz istotny wpływ na ich więź. Od dzieciństwa była częścią świata rozrywki, dzięki czemu doskonale rozumiała specyfikę sławy, presję oraz nieustanną ocenę ze strony opinii publicznej. Bourdain zdawał się doceniać tę wspólną świadomość. Dzięki temu nie musieli wyjaśniać sobie dziwnych sprzeczności wynikających z ich życia — oboje doskonale znali ten teren, choć każde z nich dotarło do niego inną drogą.
Ostatecznie tym, co ich łączyło, nie było wyłącznie zauroczenie czy przypadek, lecz wspólna intensywność w podejściu do pracy i życia. Oboje byli niezależni, ambitni i całkowicie oddani własnym twórczym ścieżkom, a wzajemne zrozumienie stworzyło między nimi naturalny rytm. Bourdain często podkreślał, że Argento wniosła do jego życia rzadkie poczucie szczęścia — takie, które nie wynikało z ucieczki od rzeczywistości, lecz z prawdziwego zrozumienia. Przez pewien czas, pośród ciągłych podróży i ogromnej presji, wydawało się, że odnaleźli w sobie nawzajem coś stabilnego, czego mogli się trzymać.