Po burzliwym, czteromiesięcznym romansie nosiłam już pierścionek zaręczynowy i planowałam przyszłość z Peterem – troskliwym mężczyzną, który sprawiał wrażenie, jakby naprawdę mnie kochał. Jedyną tajemnicą była czarna opaska uciskowa, którą zawsze nosił na lewym przedramieniu. Twierdził, że ukrywa pod nią paskudną bliznę po dawnym wypadku motocyklowym. Wszystko zmieniło się podczas niedzielnego obiadu w domu jego matki, kiedy rozpoznała mój pierścionek zaręczynowy. Peter natychmiast zabrał mnie na górę, do swojego dawnego pokoju. Gdy na chwilę wyszedł, przypadkiem znalazłam ukryte metalowe pudełko pełne zdjęć. Na jednym Peter oświadczał się innej kobiecie, trzymając dokładnie ten sam pierścionek, który teraz należał do mnie. Na innym, zrobionym na plaży, jego odsłonięte ramię pokrywał ogromny tatuaż przedstawiający twarz tej kobiety oraz imię Claire. Najbardziej przeraziło mnie jednak to, że była do mnie uderzająco podobna.
Wstrząśnięta i czując się potwornie oszukana, zamknęłam drzwi pokoju od środka i zaczęłam rozmawiać z Peterem przez drzwi, żądając wyjaśnień. Ostatecznie wezwałam policję, żeby móc bezpiecznie opuścić dom. Następnego dnia matka Petera wyjawiła mi, że Claire była jego narzeczoną, która zginęła w wypadku pięć lat wcześniej. Powiedziała również, że nie byłam pierwszą kobietą przypominającą Claire, z którą związał się jej syn. Skontaktowałam się z jego byłą dziewczyną Meredith, a ona potwierdziła, że Peter stopniowo próbował upodabniać swoje partnerki do Claire – sugerował konkretne fryzury, zainteresowania, a nawet rodzaje kwiatów, które powinny lubić. Gdy dotarło do mnie, że zainteresował się mną przede wszystkim dlatego, że przypominałam jego zmarłą ukochaną, a przez cały nasz związek subtelnie próbował przekształcić mnie w jej kopię, jego kłamstwa całkowicie mnie zdruzgotały.
Kilka dni później spotkałam się z Peterem w miejscu publicznym. Przyznał, że naprawdę cenił rzeczy, które były wyjątkowo moje – nawet moje dziwaczne przyzwyczajenia – ale jednocześnie panicznie bał się pożegnać z Claire. Ukrywał prawdę, ponieważ obawiał się, że gdy ją poznam, odejdę. Położył pierścionek zaręczynowy na stole, lecz odmówiłam przyjęcia go z powrotem. Powiedziałam mu, że wykorzystuje własną żałobę jako usprawiedliwienie i zmusza kolejne kobiety do dźwigania ciężaru swojej przeszłości. Dałam mu jasno do zrozumienia, że choć rozumiem głębię jego bólu, nie zamierzam już zmieniać siebie tylko po to, żeby jemu łatwiej było mnie kochać. Nie chciałam też budować przyszłości na fundamencie kłamstwa.
Trzy tygodnie później wróciłam do domu jego matki po zostawiony tam sweter i po raz pierwszy zobaczyłam Petera na zewnątrz bez czarnej opaski uciskowej. Nie próbował już ukrywać tatuażu. Powiedział mi, że rozpoczął terapię, aby naprawdę przepracować swoją żałobę i zrozumieć, że ukrywanie przeszłości nie oznacza tego samego co pogodzenie się z nią i pozwolenie jej odejść. Zostawiłam go za sobą, znów nosiłam włosy naturalnie proste i odjechałam – gotowa znaleźć kogoś, kto od samego początku pokocha mnie dokładnie taką, jaka naprawdę jestem.