Narratorka wybrała się ze swoją szesnastoletnią córką na koncert muzyczny i wśród publiczności zgromadzonej w hali niespodziewanie rozpoznała swojego dawnego chłopaka z czasów liceum. Kiedy opuściła główną część widowni i skierowała się w stronę stoisk, spotkała go w pobliżu punktów gastronomicznych. Zaczęli rozmawiać o obietnicy, którą złożyli sobie dwadzieścia jeden lat wcześniej — że ponownie się spotkają, jeśli oboje nadal będą samotni. Mężczyzna wyznał, że podczas zimowej przerwy, trzy dni przed Bożym Narodzeniem, pojechał prosto do domu jej rodziców. Drzwi otworzył mu jej ojciec, ubrany w szarą bluzę z logo uniwersytetu.
Ojciec kazał mu odejść, twierdząc, że jego córka przebywa w domu z nowym partnerem i nie chce mieć z nim więcej żadnego kontaktu. W rzeczywistości narratorka pracowała tamtego wieczoru na późnej zmianie w pobliskiej księgarni. Wiele lat później, niedługo przed śmiercią, jej ojciec poprosił ją o wybaczenie za decyzje, które podejmował w jej imieniu. Początkowo sądziła, że miał na myśli ich dawny konflikt dotyczący znalezionych w jej pokoju materiałów informacyjnych związanych z przeniesieniem się na inną uczelnię.
Po zakończeniu koncertu narratorka spojrzała na otrzymaną wcześniej kartkę z numerem telefonu, po czym schowała ją do torebki. W tym samym czasie jej córka analizowała dokumenty dotyczące dwóch letnich programów artystycznych: miejscowych zajęć dziennych oraz znacznie bardziej oddalonego programu z zakwaterowaniem, który wiązał się z podróżą, koniecznością spakowania bagażu i uiszczenia opłat rejestracyjnych. Narratorka anulowała wstępnie zarezerwowane miejsce w lokalnym programie, a następnie przekazała córce papierowe formularze zgłoszeniowe dotyczące obu możliwości, pozwalając jej samodzielnie dokonać wyboru.
Dziewczyna zdecydowała się na odległy program artystyczny i zaczęła przygotowywać rzeczy potrzebne do podróży oraz pakować walizki. Tydzień po koncercie narratorka wyjęła z torebki kartkę z numerem telefonu i w końcu zadzwoniła. Rozmowa doprowadziła do spotkania w niewielkiej kawiarni w ich okolicy. Usiedli przy małym stoliku i rozmawiali tak długo, że zostali aż do zamknięcia lokalu, kiedy pracownicy zaczęli już ustawiać drewniane krzesła jedno na drugim.
Narratorka wypełniła bagażnik oraz tylne siedzenia samochodu walizkami, pościelą i zapasami potrzebnymi na podróż do odległego ośrodka artystycznego. Gdy jechała autostradą w całkowicie załadowanym aucie, spojrzała w bok i zobaczyła swoją córkę śpiącą na fotelu pasażera z dużymi słuchawkami na uszach.