Monica zaprowadziła Sansę do swojego skromnego domu, a następnie otworzyła drzwi do niewielkiego pomieszczenia, które na co dzień pozostawało zamknięte na klucz. W środku znajdowała się pracownia pełna materiałów do tworzenia pamiątek. Na półkach stały pojemniki z żywicą odlewniczą, pudełka z zasuszonymi płatkami kwiatów oraz starannie opisane drewniane szkatułki, z których każda była poświęcona innej zmarłej osobie. Monica wyjaśniła, że przed laty sama straciła ukochaną córkę i doskonale zna ból, z którym każdego dnia mierzą się rodziny odwiedzające cmentarz. Od tamtej pory zaczęła tworzyć trwałe pamiątki z kwiatów i drobnych przedmiotów pozostawianych na grobach, wierząc, że w ten sposób pomaga pogrążonym w żałobie bliskim zachować wspomnienia. Przyznała jednak, że popełniała poważny błąd, zabierając te rzeczy bez pytania kogokolwiek o zgodę. Przeglądając zgromadzone przedmioty, Sansa nagle dostrzegła znajomą niebieską wstążkę. Obok leżała niewielka, osobista wiadomość, którą wcześniej ukryła wśród kwiatów na grobie Edwarda. Na widok tych pamiątek poczuła bolesny ucisk w sercu. W jednej chwili ogarnęły ją żal, wzruszenie i gniew, ponieważ były to rzeczy, które pozostawiła wyłącznie dla swojego syna.
Sansa nie zamierzała udawać, że nic się nie wydarzyło. Stanowczo zażądała, aby Monica naprawiła wyrządzoną krzywdę i zwróciła zabrane przedmioty na ich właściwe miejsca. Obie kobiety wspólnie udały się więc na cmentarz, gdzie odniosły kwiaty i łodygi na groby, z których zostały zabrane. Następnie zgłosiły pracownikom administracji cmentarza, że pamiątki były zbierane bez zgody rodzin zmarłych. Choć początkowo Sansa była przekonana, że nigdy nie wybaczy Monice, stopniowo zaczęła dostrzegać, iż za jej niewłaściwym postępowaniem krył się nie egoizm, lecz głęboki ból po stracie dziecka. Obie kobiety łączyło cierpienie, którego nie dało się łatwo opisać słowami. Sansa zrozumiała, że Monica próbowała poradzić sobie z własną żałobą, tworząc coś trwałego z przemijających kwiatów. Ostatecznie zgodziła się, by kobieta przygotowała dla niej niewielką pamiątkę z żywicy, w której miały zostać zatopione niebieska wstążka i osobisty liścik pozostawiony Edwardowi. Postawiła jednak jeden bezwzględny warunek: Monica nigdy więcej nie mogła zabierać niczego z cudzych grobów bez wyraźnego pozwolenia bliskich.
Po powrocie do domu Sansa zauważyła, że kuchenny kran znowu przecieka. Jeszcze niedawno taki drobiazg natychmiast przywołałby bolesne wspomnienia o Edwardzie, który zawsze potrafił naprawić niemal wszystko i chętnie pomagał matce w domowych obowiązkach. Tym razem jednak, zamiast rozpaczliwie pragnąć, by syn znów był obok niej, spokojnie zadzwoniła po fachowca. Ten pozornie niewielki gest stał się dla niej ważnym krokiem w procesie godzenia się ze stratą. Gotową szkatułkę pamiątkową wykonaną przez Monicę ustawiła na kuchennym parapecie, tuż obok świeżego słonecznika. Następnie usiadła i zaczęła przeglądać stare fotografie Edwarda, na których uśmiechał się szeroko, trzymając swoją ulubioną skrzynkę z narzędziami. Wspomnienia nadal wywoływały łzy, ale po raz pierwszy od dawna nie towarzyszył im wyłącznie przejmujący ból. W ciszy spokojnego wieczoru Sansa poczuła delikatną ulgę i zrozumiała, że zachowanie pamięci o ukochanym synu nie musi oznaczać nieustannego cierpienia. Mogła nadal go kochać, pielęgnować wspomnienia i jednocześnie pozwolić sobie na dalsze życie. Był to dopiero początek trudnej drogi, ale tego wieczoru w jej sercu pojawiła się pierwsza iskierka prawdziwego spokoju.