Rajiv miał dwadzieścia osiem lat i wychował się w tradycyjnej rodzinie, w której zwyczaje oraz oczekiwania bliskich odgrywały niezwykle ważną rolę.
Kiedy rodzice oznajmili mu, że znaleźli dla niego odpowiednią kandydatkę na żonę, nie sprzeciwił się ich decyzji. Dziewczyna miała na imię Ananya. Była dwudziestoczteroletnią nauczycielką i mieszkała z rodzicami w innym mieście.
Zgodnie z ustaleniami obu rodzin przyszli małżonkowie mogli ze sobą rozmawiać przed ślubem, jednak Rajiv nie miał prawa zobaczyć twarzy swojej przyszłej żony aż do dnia ceremonii.
Początkowo ten zwyczaj wydawał mu się dość dziwny. Jednak z upływem czasu rozmowy z Ananyą stały się czymś, na co naprawdę czekał. Niemal każdego wieczoru rozmawiali, opowiadając sobie o pracy, rodzinach i marzeniach na przyszłość.
Im więcej czasu spędzali na rozmowach, tym bardziej Rajiv był ciekaw kobiety, której głos zdążył już tak dobrze poznać. Mimo to postanowił uszanować rodzinną tradycję i cierpliwie poczekać do dnia ślubu.
W końcu nadszedł ten wyjątkowy dzień.
Kiedy Ananya weszła do sali weselnej, jej twarz była całkowicie zasłonięta długim różowym welonem. Rajiv uśmiechnął się serdecznie, obserwując, jak jego przyszła żona zbliża się do niego.
Jednak niemal natychmiast zauważył coś niepokojącego.
Ananya wyglądała na wyjątkowo przestraszoną.
Jej dłonie drżały, a za każdym razem, gdy ktoś próbował poprawić jej welon, gwałtownie przyciągała materiał z powrotem do twarzy, nie pozwalając nikomu go dotknąć.
Rajiv uznał, że narzeczona jest po prostu przytłoczona ceremonią i uwagą tak wielu zgromadzonych gości.
Podczas całej uroczystości Ananya prawie się nie odzywała. Kilka razy po cichu zapytał ją, czy wszystko w porządku.
Za każdym razem odpowiadała dokładnie tak samo:
— Tak, wszystko dobrze.

Jednak coś w jej głosie wyraźnie wskazywało, że nie mówi prawdy.
Po ceremonii nowożeńców otoczyli krewni, którzy składali im życzenia, robili zdjęcia i wręczali prezenty. Mimo to Ananya wciąż kurczowo trzymała welon, nie pozwalając go unieść.
Mijały kolejne godziny, a ona nadal nie chciała odsłonić twarzy.
Był już późny wieczór, kiedy małżonkowie wreszcie zostali sami.
Rajiv usiadł obok żony i uśmiechnął się.
— No cóż, chyba w końcu mogę zobaczyć twoją twarz.
Delikatnie sięgnął po welon, ale Ananya natychmiast chwyciła go za rękę.
— Czy możemy jeszcze chwilę poczekać?
Rajiv spojrzał na nią zdezorientowany.
— Dlaczego? Coś się stało?
— Jestem po prostu wykończona. To był bardzo długi dzień.
Przyjrzał się jej twarzy ukrytej pod materiałem, czując, że coś jest zdecydowanie nie tak.
— Ananyo, proszę, spójrz na mnie.
Nie odpowiedziała.
— Powiedz mi, co się wydarzyło.
— Nic. Wszystko w porządku.
Rajiv delikatnie odsunął jej dłoń i powoli uniósł welon.
Po raz pierwszy zobaczył twarz kobiety, którą właśnie poślubił.
Jednak zamiast pięknego uśmiechu, który sobie wyobrażał, ujrzał coś, co odebrało mu mowę.
Lewy policzek jego żony był zaczerwieniony i opuchnięty. Na skórze widniało kilka wyraźnych śladów, a w pobliżu kącika ust znajdowało się niewielkie rozcięcie.
— Kto ci to zrobił?
Ananya natychmiast odwróciła głowę.
— To nie ma znaczenia.
— Jak to nie ma znaczenia? Ktoś cię skrzywdził!
Dziewczyna milczała.
Rajiv próbował przypomnieć sobie wszystko, co wydarzyło się tego dnia. Ananya niemal bez przerwy przebywała w otoczeniu krewnych, przyjaciół i kobiet z obu rodzin.
Osoba, która ją skrzywdziła, musiała być kimś, kogo dobrze znała i komu ufała.
— Stało się to dzisiaj?
Ananya powoli skinęła głową.
— Jeszcze przed ceremonią ślubną?
Ponownie przytaknęła.
Rajiv poczuł, jak serce ściska mu się z bólu.
— Dlaczego mi nie powiedziałaś?
Ananya w końcu spojrzała mu prosto w oczy.
— Bo nie wolno mi było.
Jej odpowiedź przestraszyła go jeszcze bardziej.
Przysunął się bliżej, ujął jej dłonie i delikatnie poprosił, żeby opowiedziała mu wszystko od początku.
Przez dłuższą chwilę Ananya się wahała. W końcu nabrała głęboko powietrza i zaczęła wyjaśniać, co się wydarzyło.
Około dwudziestu minut przed ceremonią, kiedy przygotowywała się w pokoju dla panny młodej, do środka weszła pewna kobieta.
Grzecznie poprosiła wszystkie pozostałe osoby o opuszczenie pomieszczenia, tłumacząc, że chciałaby porozmawiać z panną młodą na osobności.
Początkowo kobieta wydawała się całkowicie spokojna.
Zapytała Ananyę, czy jest absolutnie pewna, że chce poślubić Rajiva.

Następnie, zupełnie niespodziewanie, powiedziała:
— Wciąż masz czas, żeby się wycofać.
Ananya nie wiedziała, o co jej chodzi. Pomyślała, że być może kobieta chce ją wystawić na próbę, dlatego z przekonaniem odpowiedziała, że kocha Rajiva i nie zamierza odwoływać ślubu.
Jednak wyraz twarzy kobiety natychmiast się zmienił.
Zaczęła przekonywać Ananyę, że nie jest wystarczająco dobra dla Rajiva, że przyniesie ich rodzinie wyłącznie kłopoty i że ten ślub w ogóle nie powinien był zostać zaplanowany.
Ananya próbowała opuścić pokój, ale kobieta chwyciła ją mocno za ramię.
Kiedy młoda panna młoda zażądała, by ją puściła, kobieta nagle zamachnęła się ręką i uderzyła ją otwartą dłonią w twarz.
Cios był tak niespodziewany, że Ananya niemal straciła równowagę.
Zanim wyszła, kobieta pochyliła się nad nią i wyszeptała ostatnie ostrzeżenie:
— Jeśli powiesz mu, co się wydarzyło, nie tylko ty poniesiesz konsekwencje.
Rajiv słuchał, nie przerywając ani na chwilę. Zaciskał pięści, a jego twarz stała się blada ze złości.
W końcu zapytał:
— Powiedz mi, kim była ta kobieta.
Ananya spojrzała na niego. Po jej policzkach zaczęły spływać łzy.
Przez kilka sekund nie potrafiła wydobyć z siebie ani słowa.
W końcu drżącym głosem wyszeptała:
— To była twoja matka.
Rajiv znieruchomiał.
Nie mógł uwierzyć w to, co właśnie usłyszał.
Jednak to, czego dowiedział się później, okazało się jeszcze bardziej wstrząsające.
Jego matka od samego początku sprzeciwiała się temu małżeństwu. Uważała, że rodzina Ananyi jest zbyt biedna i że dziewczyna zupełnie nie pasuje do jej syna.
Już wcześniej wybrała dla Rajiva inną kandydatkę na żonę — córkę zamożnych znajomych rodziny.
Nawet po ustaleniu wszystkich szczegółów ślubu nie potrafiła zaakceptować Ananyi.
A w dniu, w którym jej syn miał poślubić ukochaną kobietę, postanowiła podjąć ostatnią próbę zniszczenia ich związku.
Popełniła jednak jeden poważny błąd.
Nie doceniła tego, jak bardzo jej syn kocha swoją świeżo poślubioną żonę.