Przez niemal całe życie wierzyłam, że moja wartość zależy od jednego szczegółu wyglądu. Nie od uśmiechu, nie od spojrzenia ani nawet od sposobu, w jaki się śmiałam, lecz wyłącznie od mojego nosa.
Mając zaledwie dwanaście lat, znałam już na pamięć wszystkie złośliwe przezwiska, jakimi obdarzali mnie rówieśnicy. Niektóre świadczyły o wyjątkowej wyobraźni, ale większość była po prostu bezlitosna. W szkole nauczyłam się chodzić, udając, że nie słyszę docinków, wybierać na zdjęciach profil, z którego mój nos wydawał się mniejszy, i za wszelką cenę unikać wspólnych fotografii. Gdy ktoś niespodziewanie wyciągał aparat, odruchowo odwracałam głowę. Te nawyki towarzyszyły mi jeszcze długo po zakończeniu nauki. Ludzie uważali mnie za nieśmiałą, ale prawda była taka, że po prostu próbowałam się ukryć.
Wszystko zmieniło się, kiedy poznałam Daniela. Podczas naszej trzeciej randki po raz kolejny odwróciłam twarz, a on uśmiechnął się i przyznał, że to zauważył. Kiedy przeprosiłam go za to, że musi patrzeć na taką niedoskonałość, ze zdziwieniem odpowiedział, że tak naprawdę przyglądał się moim oczom. Nie potrafiłam w to uwierzyć, choć wyczuwałam, że mówił całkowicie szczerze. I właśnie to bolało mnie najbardziej. Chciałam zaufać jego słowom, ale nie umiałam pokonać własnych kompleksów.
W kolejnych latach wracałam do tematu operacji co kilka miesięcy. Daniel za każdym razem odpowiadał tak samo: poprze mnie, jeśli dzięki temu będę szczęśliwsza, choć w głębi duszy miał nadzieję, że pewnego dnia nauczę się patrzeć na siebie jego oczami. Nie potrafiłam tego zrobić. Założyłam więc specjalne konto oszczędnościowe i odkładałam na nie pieniądze z każdej nadgodziny, urodzinowych prezentów oraz zwrotów podatku. Daniel o wszystkim wiedział, ale nigdy nie próbował mnie powstrzymać.
Kiedy w końcu ustaliłam termin operacji, pocałował mnie w czoło i obiecał, że będzie przy mnie, gdy się obudzę. Dotrzymał słowa. Po wybudzeniu z narkozy czułam, jakby moja twarz była ciężka i ściśnięta, ale świadomość, że trzymam Daniela za rękę, przynosiła mi ogromny spokój.
W drodze powrotnej do domu nieustannie pytał, czy jest mi wygodnie i czy nie potrzebuję wody. Uśmiechałam się pod bandażami, przekonana, że po prostu martwi się przebytą przeze mnie operacją.
Jednak gdy tylko przekroczyłam próg naszego domu, zamarłam z wrażenia.
Zniknęło duże lustro wiszące nad kominkiem w salonie. Na ścianie pozostały jedynie dwa puste haczyki. Nie było również ozdobnego lustra w przedpokoju ani tego w łazience. Z sypialni zniknęło nawet stare, pełnowymiarowe lustro, które miałam jeszcze od czasów studiów. Co więcej, lustrzane drzwi szafy zostały starannie zasłonięte dużymi białymi prześcieradłami. Każde odbicie zostało usunięte.
— Co się stało? — zapytałam Daniela drżącym głosem. — Gdzie podziały się wszystkie lustra?
Spuścił wzrok i spojrzał na podłogę.
— Nie mogłem ich tam zostawić.
— Co masz na myśli?

— Nie możesz jeszcze zobaczyć swojego odbicia.
Próbowałam zachować spokój i przypomniałam mu, że chirurg uprzedzał mnie o pooperacyjnej opuchliźnie. Jednak przerażenie w jego oczach i drżenie rąk zdradzały coś zupełnie innego. Gdy wyciągnęłam dłoń, by dotknąć bandaży, krzyknął rozpaczliwie:
— Proszę, nie rób tego!
W jednej chwili przez głowę przemknęła mi przerażająca myśl: lekarz mnie okłamał, pielęgniarki uśmiechały się do mnie wyłącznie z litości, a Daniel widział już rezultat operacji i wiedział, że jest potworny.
Właśnie wtedy, gdy czułam, że nogi odmawiają mi posłuszeństwa, ktoś gwałtownie zapukał do drzwi wejściowych.
Na progu stała Linda, kierowniczka ds. opieki nad pacjentami w klinice, oraz Mark, przełożony oddziału intensywnej terapii. Już z wyrazu ich twarzy można było wyczytać, że wydarzyło się coś bardzo poważnego.
— Przyszliśmy przeprosić za straszliwą pomyłkę — powiedziała Linda, próbując złapać oddech. — Pani operacja przebiegła pomyślnie, pani Coro, jednak kiedy pani mąż wszedł na salę wybudzeń, z powodu zbieżności nazwisk dokumentacja medyczna została umieszczona przy niewłaściwym łóżku.
W pokoju zapadła przejmująca cisza.
— Tamta pacjentka — kontynuował cicho Mark — doznała poważnych komplikacji podczas operacji. Miała rozległe urazy i krwiaki na twarzy. Pani mąż był przekonany, że patrzy właśnie na panią.
Ramiona Daniela nagle opadły.
— Stałem przy niej, trzymałem ją za rękę i powtarzałem, jak bardzo ją kocham… Myślałem, że muszę pożegnać się z własną żoną.
W tej chwili zrozumiałam, dlaczego usunął z naszego domu wszystkie lustra. Nie brzydził się moim wyglądem. Bał się, że zobaczę to, co on sam wyobrażał sobie z przerażeniem, i uznam, że zniszczyłam sobie życie. Chciał po prostu podarować mi jeszcze jeden dzień wolny od okrucieństwa świata.
Linda otarła łzę i dodała, że chirurg przekazał mi również wiadomość:
— Proszę powiedzieć pani Corze, że proces gojenia przebiega dokładnie zgodnie z oczekiwaniami. Występuje obrzęk i kilka siniaków, ale wszystko mieści się w granicach normy.
Mimo całej tej sytuacji wybuchnęłam śmiechem. Był to nerwowy, niemal wyzwalający śmiech. Daniel po chwili do mnie dołączył, aż w końcu oboje nie wytrzymaliśmy i rozpłakaliśmy się z ulgi, uwalniając nagromadzone przez ostatnie godziny napięcie.
Tydzień później zdjęto mi bandaże. Chirurg podał mi lustro, a Daniel natychmiast odwrócił wzrok, wyraźnie przerażony. Delikatnie dotknęłam jego ramienia i zapewniłam go, że może już spojrzeć.
Podniosłam lustro. Po drugiej stronie nie zobaczyłam idealnej kobiety. Zobaczyłam znajomą, spokojną twarz, która po raz pierwszy nie szukała powodu, by siebie nienawidzić.
Kilka miesięcy później lustra wróciły na swoje miejsca w salonie, przedpokoju i łazience. Życie pozornie znów toczyło się zwyczajnym rytmem, ale ja nie byłam już tą samą osobą. Zmieniłam swój nos, lecz Daniel zmienił sposób, w jaki na siebie patrzyłam. Przez dwadzieścia trzy lata moje odbicie decydowało o tym, ile jestem warta. Od tamtej chwili nie miało już jednak ostatniego słowa.