Książę przez trzy lata odrzucał setki pięknych kobiet — aż do chwili, gdy nieoczekiwana kandydatka weszła do tajemniczej ramy i wszystko się zmieniło…
Przez długie trzy lata król przypominał swojemu synowi o tym samym. „Jesteś przyszłym władcą tego królestwa. Król musi mieć u swego boku królową. Jak długo jeszcze zamierzasz odkładać ślub?”. Jednak książę nie zmieniał zdania. „Nie zamierzam żenić się tylko dlatego, że wymaga tego tradycja. Poślubię wyłącznie kobietę, którą naprawdę pokocham”. Król mógł jedynie wzdychać. Przedstawiano synowi księżniczki z sąsiednich królestw, bogate rodziny oferowały ręce swoich córek, a niezliczone piękne młode kobiety marzyły o zostaniu przyszłą królową. Książę jednak odrzucał każdą z nich. W końcu ogłosił, że zorganizuje specjalny konkurs, aby znaleźć swoją przyszłą żonę.
Raz w roku najpiękniejsze i najbardziej utalentowane młode kobiety w królestwie otrzymywały zaproszenie do królewskiego pałacu. Każda kandydatka musiała przejść rygorystyczną selekcję. Dokładnie oceniano jej wykształcenie, maniery, zdrowie, wychowanie, postawę oraz znajomość królewskiej etykiety. Niektóre przygotowywały się do tego wydarzenia przez wiele miesięcy. Jednak jeden element konkursu pozostawał dla wszystkich zagadką. Na środku wspaniałej sali tronowej stała ogromna drewniana rama przypominająca ludzką sylwetkę. Każda uczestniczka musiała wejść do jej środka i pozostać tam przez kilka chwil. Nikt nie wiedział, czego właściwie szuka książę. Uważnie obserwował każdą kobietę, przez kilka sekund milczał, a następnie wydawał ten sam rozkaz: „Następna”. Dziwny rytuał powtarzał się każdego roku. Setki kobiet przechodziły przez tajemniczą ramę, ale żadnej nie udało się zdobyć zainteresowania księcia. W końcu mieszkańcy królestwa zaczęli żartować z jego wybredności. Niektórzy byli przekonani, że nigdy się nie ożeni.

Następnie, w trzecią rocznicę konkursu, odbyła się kolejna selekcja. Pałac wypełnił się elegancko ubranymi młodymi kobietami w drogich sukniach i lśniącej biżuterii. Szeptały między sobą, poprawiały kreacje i z niecierpliwością czekały na swoją kolej. Nagle otworzyły się ogromne pałacowe drzwi. Do sali weszła młoda kobieta w skromnej, ale pięknie uszytej sukni. Miała na imię Isabella i była pełniejszej postury niż większość pozostałych kandydatek. Natychmiast przyciągnęła uwagę, ale nie taką, na jaką zasługiwała. Kilka kobiet wymieniło rozbawione spojrzenia. „Czy ona naprawdę przyszła tutaj rywalizować?”. „Przecież chyba wie, jakiej kobiety szuka książę?”. „Może naprawdę myśli, że ma jakiekolwiek szanse!”. W sali rozległy się ciche chichoty. Nawet kilku dworzan z trudem powstrzymywało uśmiech. Isabella słyszała każde słowo, ale nie przestawała iść przed siebie. Trzymała głowę wysoko i nie pozwalała, by cudze komentarze wyprowadziły ją z równowagi. Kiedy w końcu nadeszła jej kolej, królewski służący spojrzał na nią z wahaniem. „Moja pani, może powinna pani jeszcze raz to przemyśleć. Ta rama może być dla pani zbyt wąska”. Zanim Isabella zdążyła odpowiedzieć, książę uniósł rękę. „Niech spróbuje”. W sali natychmiast zapadła cisza. Isabella podeszła do tajemniczej drewnianej konstrukcji i ostrożnie weszła do środka. Wszyscy czekali. Minęło kilka sekund, a potem kolejne. Nagle książę wstał ze swojego tronu. Po raz pierwszy od trzech lat zrobił coś takiego. Podszedł do ramy i zatrzymał się bezpośrednio przed Isabellą. „Jak masz na imię?” — zapytał. „Isabella, Wasza Wysokość”. Książę przyjrzał się jej twarzy, po czym zadał kolejne pytanie: „Powiedz mi, dlaczego przyszłaś tutaj, wiedząc, że pozostałe kandydatki mogą się z ciebie śmiać?”. Isabella wzięła spokojny oddech. „Ponieważ nie chciałam pozwolić, by strach podjął za mnie tę decyzję. Wiem, że nie jestem ideałem piękna według wszystkich ludzi i nie mogę zmienić ich opinii na mój temat. Ale wierzę, że zasługuję na taką samą szansę jak każda inna kobieta. Jeśli mnie odrzucisz, zaakceptuję to. Przynajmniej będę wiedziała, że miałam odwagę spróbować”.
W sali nie odezwał się ani jeden głos. Książę się uśmiechnął. „Przez trzy lata wszyscy zastanawiali się, dlaczego umieściłem tę ramę na środku sali tronowej”. Następnie zwrócił się do pozostałych kandydatek. „Ta konstrukcja nigdy nie miała mierzyć czyjejś sylwetki, wzrostu ani fizycznego piękna. Wcale nie był to test wyglądu”. Przez pałac przeszła fala zdumienia. „Prawdziwym celem tego testu było sprawdzenie, jak ludzie zachowują się wobec kogoś, kogo uważają za innego od siebie. Chciałem odkryć, kto potrafi być życzliwy, nie oczekując niczego w zamian, kto umie szanować innych bez oceniania ich wyglądu i kto ma na tyle dużo pewności siebie, by nie poniżać drugiego człowieka tylko po to, aby poczuć się lepszym. Przez trzy lata obserwowałem kobiety, które rywalizowały ze sobą, obgadywały się za plecami i śmiały się, gdy ktoś popełniał błąd. Ale dzisiaj zobaczyłem coś zupełnie innego. Isabella weszła do tej sali, wiedząc, że może stać się obiektem drwin. Nie otrzymała żadnego specjalnego traktowania, nie odpowiedziała obelgami i nigdy nie próbowała wywyższać się kosztem innych”. Następnie spojrzał prosto na swojego ojca. „To właśnie takiej kobiety szukałem. Nie najpiękniejszej kobiety w królestwie według społecznych standardów, lecz osoby, której charakter czyni ją naprawdę wyjątkową”.

Król powoli wstał. Spojrzał na Isabellę, potem na swojego syna i w końcu uśmiechnął się ciepło. „Być może przez te wszystkie lata niesłusznie podważałem twoją decyzję. Teraz rozumiem, na co czekałeś”. Konkurs zakończył się właśnie tego dnia. Kilka miesięcy później całe królestwo świętowało wspaniały królewski ślub. Isabella została księżniczką, a z czasem królową. Początkowo niektórzy kwestionowali nietypowy wybór księcia. Jednak Isabella szybko udowodniła wszystkim, że jej wartość nigdy nie zależała od wyglądu. Założyła bezpłatne szkoły dla dzieci z ubogich rodzin, wspierała sierocińce, organizowała pomoc dla potrzebujących społeczności i dbała o to, aby ludzie zapomniani przez społeczeństwo wreszcie zostali wysłuchani. Służących, arystokratów i zwykłych mieszkańców wiosek traktowała z taką samą życzliwością i szacunkiem. Książę nigdy nie żałował swojej decyzji. W końcu odkrył bowiem coś, czego wielu ludzi szuka przez całe życie: Prawdziwego piękna nie da się zmierzyć żadną ramą. Ujawnia się ono w sposobie, w jaki człowiek traktuje innych, kiedy nikt na niego nie patrzy.